بسم الله الرحمن الرحیم

با بررسی مختصری در ایات قران نیز به ا ین اصل پی می بریم هر جا سخن از کمالات و صفات نیک و پسندیده و محبت پروردگار به صاحبان انها و محبت انسانهای نیکو سرشت به خدای تعالی باشد از کلمه یحب و مشتقاتش استفاده شده است و هر جا در خصوص تعلقات عاطفی اهل کفر و انسانهایی که از راه درست نرفته اند صحبت باشد از کلمه ودد استفاده شده است که در ادامه به این دسته از ایات و توضیح مختصری در خصوص انها می پردازیم.

البته وقتی در ایات قران دقت می کنیم متوجه می شویم یک سری از ایات قران از کلمه یحب استفاده شده در حالی که به محبت واقعی اشاره نداشته است. خدای تعالی در این ایات برای بیان شدت محبت افرادی که تزکیه نفس نکرده اند و از راه راست منحرف شده اند و به اموری مانند بتان , داشتن کفر, مال دنیا, شهوات, تشیع فاحشه, ضلالت, بدگوئی از مردم و دوست داشتن تعریف کردن بی جا از انها از مشتقات کلمه یحب استفاده نموده است. اوردن این ریشه کلمه با توجه به معنای بالای ان نشان دهنده عمق ضلالت و دوری انها از صراط مستقیم است. اگر انسان در راه راست حرکت نکند ومنحرف شود ولو در ابتدا این انحراف بسیار کم و اندک باشد اما در ادامه راه ان چنان منحرف می گردد که حقایق بسیار روشن برای او غیر قابل فهم می شود. علاوه بر ان ضلالتها و نادرستی ها چنان برای او جلوه می کنند که باهمه وجودش به انها محبت می ورزد و عمل می نماید.