بسم الله الرحمن الرحیم

خدای تعالی براساس علم خویش عاقبت همه انسانها را میدانسته یعنی علم داشته هر کدام ازانسانها چه راهی را انتخاب کرده و عاقبتشان چه می شود. اما در ابتدای خلقت همه انسانها را بطور مساوی خلق فرموده است و محبت خدای تعالی برهمگان تعلق گرفته است. و حتی در ادامه حیات لحظه به لحظه محبت خدای تعالی شامل حال انها بوده که توانستند زندگی کنند و حتی قدرت بر اعمال شنیع پیداکنند. پس محبت عام الهی یا رحمانیت خدا بر تمام موجودات سایه گسترانیده وهمه از این خوان پرنعمت استفاده می کنند. اما خدای تعالی نسبت به انسانهای برجسته ونیکو و افرادیکه خود را به مقامات بالایی از پاکی و کمال رسانده اند به چشم دیگری نگاه می کند و محبت خاصی به انها دارد که این محبت همان رحیمیت الهی است که بالمومنین خاصه است یعنی فقط و فقط اختصاص به مومنین دارد و مومنین نه تنها در این دنیا نیاز به افاضه محبت الهی در خصوص مسائل مادی دارند بلکه چون انها حیات روح را از دست نداده و روح انها در قید حیات است نیاز وافری به روزی معنوی برای ادامه حیات روح خود هستند واین گونه افاضات در محدوده رحیمیت الهی است.

در حقیقت رحمانیت و رحیمیت الهی از این دنیا بر انها سایه گسترانده و تا قیامت و بهشت مستدام است.